Na początku warto zastanowić się, co rozumiemy przez dzikie miejsca.

Czasami ludzie mówią o dzikości tak, jakby była czymś łagodnym, błogim i potulnym. Nic, tylko przytulać się do drzew. Jednak natura i cały jej zew, ten absolut, ma też przecież drugie oblicze – bardziej surowe, nieokiełznane. Nasz zachwyt i ekscytacja przyrodą wynikają również z tego – ostre szczyty, ciemne głębiny oceanów czy gęsta puszcza wzbudzają w nas szacunek, są nieprzewidywalne, może trochę niebezpieczne, nie da się ich łatwo okiełznać. Wielu miłośników gór twierdzi, że skala ludzkich problemów znacząco się zmniejsza w kontakcie z naturą, np. po zdobyciu jakiegoś szczytu. W obliczu wielkości przyrody człowiek odzyskuje…