Obok Luciano Berio czy Pierre’a Bouleza jest twórcą, który nie tylko eksperymentował czy bawił się nowymi brzmieniami, ale także uprawiał muzykę zaangażowaną politycznie. Nie bez powodu przylgnęło do niego określenie arystokraty – artysty – komunisty – jako członek partii manifestował w utworach swoje poglądy i przemycał treści polityczne. Mistrz dźwięku i ciszy Krzysztofa Kwiatkowskiego uzupełnia lukę w historii współczesnej muzyki, prezentując jedną z najbardziej interesujących postaci XX-wiecznej sztuki – prowokatora i geniusza, eksperymentatora czerpiącego z tradycji rosyjskiej awangardy (Meyerhold, Majakowski), koncepcji Arnolda Schönberga czy poezji niemieckich klasyków. Książka – wydana w świetnej serii Krytyki Politycznej, w której wcześniej ukazały się choćby prace o Fluxusie…