Zapowiadający nadejście końca wierzą, że stanie się to jeszcze za ich życia. Jacob Taubes, filozof oraz, co nie bez znaczenia, rabin, przedstawił, w jaki sposób myślenie o panowaniu Ducha przenika dziedzictwo intelektualne Europy. Od gnozy poprzez średniowiecznych spirytuałów aż do ojców współczesności, Marksa i Kierkegaarda, autor ukazuje ożywiające pragnienie zniszczenia starego i zapowiedź nowego. Pierwsza część Zachodniej eschatologii to fascynujące studium historyczne pokazujące wędrówkę myśli apokaliptycznej od Joachima z Fiore do Thomasa Münzera, w drugiej ukazane zostały punkty styczne pomiędzy przywódcą spirytuałów a Heglem i jego następcami.

Oryginalny styl pisarski Taubesa przypomina patchwork: erudycyjnym zapisom towarzyszy myślenie pomiędzy cytatami. Autor ma także wyjątkową umiejętność dokonywania wielkich podsumowań w jednym zdaniu. Pisząc, że anabaptyzm jest odnową formy…