Wiek męski to zdecydowanie coś więcej niż tylko proza autobiograficzna. To rodzaj autobiografii intymnej i intelektualnej napisanej po odbyciu terapii, kiedy autor doszedł do wniosku, że uleczyć chorą duszę może jedynie proces twórczy. Jest to też klasyczny przykład autoportretu artysty z czasów młodości i wieku średniego. Projekt francuskiego autora opiera się na nieograniczonej niczym szczerości, mówi on o sobie (ale też o innych) z niekłamaną odwagą i przenikliwością, czyniąc siebie bohaterem literatury, a jej tematem – własne życie (z wszystkimi cieniami i blaskami codziennej egzystencji). Leiris, jak sam przyznaje we wstępnym szkicu, tworzy nie tyle literaturę zaangażowaną, ile literaturę, w którą całkowicie angażuje samego siebie – to strategia ocalająca, wyzwalająca, ale też…