Cały spektakl polityczny, którego obecność trudno przeoczyć, jawi mi się jak niezrozumiała gra – jej reguły są wprawdzie czytelne, lecz cel i stawka dramatycznie przeceniane. Trudno mi zrozu­mieć, by czyjąś najpoważniejszą ambicją mogło być stanie się super-urzędnikiem. Wszyscy dookoła przekonują mnie, że błądzę, i uświadamiają, pod jak prze­możnym wpływem polityków się znajdujemy. Nie bagatelizuję tego, choć walczę po cichu o zacho­wanie rezerwatu tego, co rady­kalnie apolityczne. Nawet w poli­tyczności szukam tego, co wymyka się samemu dyskursowi mocy. Unikam polityki.

Dlatego chętnie oglądam seriale o władzy. Zapewne dzia­łają tu te mechanizmy, dla których widzowie poznają historię Rain Mana, Dextera czy zastygają przed ekranami, obserwując mydlaną operę z życia surykatek. Inność i egzotyka przyciągają. Lubimy poznawać regiony naszego świata, o których istnieniu na co dzień nie wiemy lub zapominamy. Tak właś-nie mam z polityką. Po godzinach wypełnionych oswojoną codzien­nością zanurzam się w świat per­wersji, ceniąc bardziej zmyślone historie niż serwisy informacyjne. Te ostatnie pokazują tylko fasadę spektaklu władzy; filmy i seriale starają się pokazać całą mechanikę tej dziwnej namiętności.

To mógłby być chyba dobry wstęp do felietonu o House of Cards. Ale nie będzie. I choć lubię perypetie państwa Under-woodów, to wyznam, że grany znakomicie przez Kevina Spa­ceya bohater na tle innych seria­lowych demonów władzy wypada dość blado. Od początku mnie to niepokoiło. Dlaczego jeden z naj­większych liderów współczesnego świata wygląda jedynie jak cho­robliwie ambitny funkcjonariusz administracji? Czy skala spra­wowanej władzy, moc płynąca z rezydowania w Białym Domu nie powinny zmieść innych seria­lowych konkurentów, zarządza­jących mniejszymi poletkami? Tropem tych pytań chcę podążyć. Gdyż być może to ślad prowadzący do zrozumienia tego, co to znaczy opowiadać o władzy.

W moim prywatnym pej­zażu serialowych ludzi władzy Franka Underwooda przesłania cień innego polityka. Jest nim Tom Kane, burmistrz Chicago z serialu Boss. Kiedy tylko pojawia się na ekranie, widać skondensowane zło, które może zniszczyć wszystkich. Kane chodzi ciężko, niezdarnie. Każdy jego krok jest krokiem tytana, jakby należał do starszej rasy bogów. Mogę sobie tylko wyobrażać, jaką pracę musiał wykonać Kelsey Grammer, dla ame­rykańskiej widowni uwię­ziony w 11 sezonach sit­comu Frasier, którego, na szczęście, nigdy nie widziałem. Efekt tej meta­morfozy jest piorunujący: widzowie wierzą, że Kane jest czystym złem. W serialu burmistrz wielokrotnie ogląda swoje miasto z ogrodu na dachu ratusza. Ta scena wraca. Dopiero z tej podniebnej per­spektywy widać rozległość jego dominium. Chicago staje się Ame­ryką, całym światem. Gdzieś poza horyzontem jest Waszyngton, ale wierzymy, że centrum świata to właśnie ratusz….