Szukaj

fot. Rafał Siderski

Literatura

Poeta, publicysta. Stale współpracuje z „Tygodnikiem Powszechnym” i „Znakiem”. Nakładem Wydawnictwa Znak właśnie ukazała się jego książka „Tischner. Biografia”, a w 2019 r. „Dziennik końca świata”. Wydał też m.in. tom miniesejów „Sto lat. Książka życzeń”...

Zobacz wszystkie artykuły autora

Moi, mistrzowie: Joanna Bociąg

Wojciech Bonowicz

marzec 2026

Biały chleb jest synonimem delikatności – to pożywienie dla żołądków, które potrzebują czegoś, co łatwe do strawienia. Słodka herbata to z kolei synonim domowego ciepła, przejaw gościnności i troski. Ale w dyptyku Bociąg te dwa symbole ulegają zakwestionowaniu

Joanna Bociąg

biały chleb

pijemy słodką herbatę

jemy biały chleb

ludzie którzy tu mieszkają

nie pytają czy słodzisz

wieczorem

jem biały chleb

piję słodką herbatę

przeraża mnie to bardziej

niż powrót ciemnym lasem

***

po powrocie opowiadam

zawsze mówię

mówię dopóki nie poczuję

bólu który się zbliża

…

Czytaj bez ograniczeń

Masz już konto? Zaloguj się, aby kontynuuwać

Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich artykułów, e-wydań i archiwum

Pełny dostęp do wszystkich artykułów

Każdy nowy numer od razu w e-wydaniu

Archiwum numerów zawsze pod ręką

Rozpocznij prenumeratę

Masz już konto? Zaloguj się, aby kontynuuwać

Artykuł pojawił się w numerze: Pułapki samorozwoju

Może Cię zainteresować

Surrealistyczna ilustracja przedstawia twarz z wieloma warstwami otwartych ust ułożonych jedno w drugie. W centralnej części widoczny jest język z wycinków gazetowych

Literatura

Akademia Pisarska: jak napisać dobry dialog?

Paweł Goźliński, abp Józef Życiński

Dobry dialog niemal nigdy nie rozgrywa się wyłącznie między rozmówcami. Nie jest tylko wymianą informacji, lecz starciem ukrytych intencji.

Fotografia. Trzy osoby wykonujące zsynchronizowany ruch przy okrągłej fontannie w parku. Każda osoba ubrana jest w jasną koszulę i czarne spodnie, siedząc lub opierając się o krawędź basenu z wodą, z jedną ręką uniesioną w podobnym geście. W tle widoczna jest zieleń drzew, krzewy oraz fragment rzeźby i ławki. Na kamienistym podłożu obok fontanny leży czarna torba.

Kultura i Sztuka

Jak choreografia przejmuje scenę

Elżbieta Łapczyńska

Teatry instytucjonalne wyobrażam sobie jako wieloryby o ogromnej inercji, które ponad wszystko wielbią Wielkość i Stateczność, nic więc dziwnego, że przepływające obok zwinne tuńczyki wywijają zachwycające ewolucje. Te zwinne tuńczyki to dziś performans, nowa choreografia, nowy taniec

Fotografia. Portret kobiety (Kristina Kocan) na jednolitym, rozmytym tle. Ma włosy do ramion, i patrzy bezpośrednio w obiektyw. Ubrana jest w ciemny płaszcz lub marynarkę z dużym kołnierzem.

Literatura

Schronienie w drodze

Ilona Klimek-Gabryś

„Mieszkam wśród Możliwości – / Dom to od Prozy piękniejszy – / W Ścianach ma więcej Okien – / W Drzwi – także zasobniejszy” (tłum. T. Sławek) – pisała Emily Dickinson. Poezja jest takim domem możliwości – otwiera wciąż na nowe i pozwala pomyśleć niemożliwe.

Miłość w czasach postkolonializmu — ilustracja

Literatura

Miłość w czasach postkolonializmu

Edyta Zielińska-Dao Quy

Desai to autorka podejrzliwa wobec lakoniczności. Jej proza jest wielogłosowa, zmysłowa, a język tak gęsty, że chwilami wydaje się radośnie balansować na granicy grafomanii.

Dorastanie do władzy — ilustracja

Literatura

Dorastanie do władzy

Kamila Dzika-Jurek

Będąc w wieku takim jak Kathy czy Sally, można ją czytać jako historię o dorastaniu, która zawsze niesie ze sobą coś mrocznego, nierozpoznanego. W gruncie rzeczy wydaje się dorastaniem do upragnionej władzy nad swoimi przyszłymi dziećmi

Schowaj mnie w oku — ilustracja

Kultura i Sztuka

Schowaj mnie w oku

Karol Kleczka

Gdy jedna z bohaterek wchodzi w posiadanie konia – bardziej adekwatnie będzie powiedzieć, że zostaje przez niego wybrana na przyjaciółkę – daje mu na imię Gliff, co w Szkocji oznacza błysk, rzut oka.

Kolorowa ilustracja w pastelowych kolorach. Stylizowana ilustracja przedstawia scenę czuwania przy zmarłej osobie. W centrum obrazu widoczna jest postać leżąca na plecach w drewnianej trumnie ustawionej po przekątnej kadru. Postać ma krótkie rudawo‑pomarańczowe włosy i zamknięte oczy z widocznymi długimi rzęsami. Ubrana jest w białą koszulę, leży na jasnofioletowej poduszce. Z lewej strony nad trumną pochyla się druga postać z jasnymi, długimi włosami związanymi z tyłu kokardą. Ta postać zbliża twarz do czoła osoby w trumnie, jakby ją całowała. W tle widać liczne dekoracje i portrety świętych

Literatura

Co powinno się wydarzyć

Wojciech Engelking

To nie zostało pomyślane: że nie trzeba całować. Nie zostało pomyślane, iż z perspektywy zwłok – gdyby zwłoki mogły przyjąć jakąkolwiek perspektywę – złożony i niezłożony pocałunek jest taki sam, bo zwłoki istotnie nie rozważają, co się musi zdarzyć

Portret. Łączona fotografia z kolażową ilustracją. Uśmiechnięta kobieta w kręconych włosach (Dorota Simińska) jest ubrana w czarny bezrękawnik. Patrz w obiektyw. Po jej lewej stronie znajduje się czerwone słońce, po prawej jasna gwiazda. Nad nimi jest niebieski ołówek.

Pele-mele

Pele-mele | Odpowiada: Dorota Simińska

Dorota Simińska

„Znakowe” pele-mele stworzyliśmy, by zaczerpnąć od ciekawych ludzi inspiracji: jak pracować, co czytać, na co zwracać w życiu większą uwagę