Adam Zagajewski pisał:

Mieszkasz teraz za czarnymi drzwiami
i nikt nie zna twojego adresu.

Może ukrywasz się w fałdach nocy;

Ale noc przychodzi i odchodzi

obojętnie jak wędrowna jaskółka,

okna zamykają się, otwierają,

pociągi jadą niespiesznie na wzgórzach,

jabłka spadają na trawę, pachną wrzosy,

wszyscy dokoła zajęci są życiem

i życie panoszy się w liściach drzew,

nawet kamienie są dumne i nieśmiertelne.

Pada deszcz, miasto jest miękkie,

Spowite mgłą i tęsknotą.

(Kamienie). Czyli na pozór nic się nie zmienia. Umiera człowiek, poeta, przyjaciel – a wszystko inne trwa. Najwyżej pojawia się tęsknota. Ale to oczywiście tylko…