Subskrybuj
Szukaj
Wyszukaj materiały z lat 2006-2026

Michał Heller: Kulturę tworzą naukowcy

Michał Heller: Kulturę tworzą naukowcy

Edytorial

  • O edukacji seksualnej konkluzywnie W poprzednich numerach pisaliśmy o potrzebie dialogu pomiędzy środowiskami Kościoła i lewicy. Prawa człowieka, godność osoby, los potrzebujących i wykluczonych, bieda, ekologia – czy dziś – pytaliśmy – tematy te na powrót nie mogłyby stać się bliskie Kościołowi i lewicy? W tym numerze badamy możliwość podjęcia wspólnej dyskusji w odniesieniu do jednej z takich kwestii: obecności edukacji seksualnej w szkołach.

Temat miesiąca

  • Rób tak, żebym nie został dziadkiem Seksuolodzy powtarzają, że nie można dłużej ignorować problemów młodzieży, 90% społeczeństwa uważa, że przekazywanie w szkole wiedzy o seksualności jest potrzebne, a dorastające dzieci szukają informacji tam, gdzie to tylko możliwe. Dlaczego w takim razie nic się nie zmienia?
  • Bez hipokryzji, bez tabu Z dzieckiem można podejmować każdy temat, seksualność nie jest wyjątkiem. Trzeba rozmawiać o tym, że świat bywa okrutny, o śmierci, o cierpieniu, ale również o tym, co nam sprawia radość. Bo tak naprawdę chodzi o coś ważniejszego – o uczenie dzieci, że można rozmawiać z osobami dorosłymi bez lęku i że nie spotka ich za to żadna kara ani ośmieszenie.
  • Jak uczyć o seksualności? „Edukacja seksualna”, „wychowanie seksualne”, „wychowanie do życia w rodzinie” – w Polsce spór wywołują nie tylko założenia ideologiczne dotyczące przekazywania wiedzy o seksualności, ale nawet sama nazwa szkolnego przedmiotu. Czy pod różnymi etykietkami odnajdziemy podobne cele? Być może zgadzamy się częściej, niż się nam wydaje? Postanowiliśmy przeprowadzić ankietę wśród osób zajmujących się edukacją młodzieży i zadaliśmy im dwa pytania.
  • Spojrzenie duszpasterza małżeństw Rodzice są gotowi poprzeć program szkolny, który byłby oparty na chrześcijańskiej wizji ludzkiej miłości, pod warunkiem że formacja dzieci będzie afirmowała ludzką seksualność.
  • To tylko etykieta Nie jest ważne, czy przedmiot nazywa się „edukacja seksualna” czy „wychowanie do życia w rodzinie”. Istotne są treści nauczania, a te w obowiązującej podstawie programowej nie zawężają przestrzeni dyskusji o seksualności i tematach z nią związanych. Nie znaczy to, że nie mamy, o czym rozmawiać i czego zmieniać.
  • Rozmowy w szkole o seksualności (nie)kontrolowane? Podsumowanie ankiety Jak uczyć o seksualności? mogłoby się ograniczyć do jednego wniosku: nie ma w tej sprawie kompromisu. Warto zastanowić się jednak, jakie można wyróżnić stanowiska, jakie są między nimi podobieństwa i różnice. I wreszcie, odpowiedzieć na pytanie: dlaczego brak konsensu?
  • Czy katolik powinien obawiać się edukacji seksualnej? Stosunek do edukacji seksualnej nie należy do kanonu spraw, odnośnie do których wierzący powinni zachować całkowitą jedność. Dlatego wśród katolików panuje w tym względzie sporo różnic wynikających po części również z ich własnych doświadczeń. Występują one także wśród księży.

Debaty

  • Czwarta władza do wzięcia Zmiany w mediach są tak duże i toczą się tak szybko, że dziś nikt nie wie, do czego doprowadzą w najbliższych latach. Najwięksi wydawcy eksperymentują, by przetrwać i znaleźć modele biznesowe na przyszłość. W tych globalnych testach bierze udział całe społeczeństwo, choć zdaje sobie z tego sprawę tylko mała jego część.
  • 10,780,000,000 wyników w 0.21 sekundy Całości nagromadzonej informacji nie sposób wchłonąć i jakkolwiek by się człowiek nie starał, zawsze dręczyć go będzie niepewność, że coś ważkiego umknęło mu z pola widzenia. Jednak najtrudniejszy dziś problem wiąże się z koniecznością wyłowienia odżywczego ziarna z powodzi plew!
  • Przyszłość mediów: wyzwania i prognozy Prezentowane głosy pochodzą z rozmów vwdeo przeprowadzonych na potrzeby debaty Future Calling zainicjowanej przez Fundację MediaTory LAB – Forum Przyszłości Dziennikarstwa. Rozmowy przeprowadzili: Marcin Sikorski, Mateusz Baczyński i Bartosz Paturej. Fragmenty wypowiedzi prezentowane były podczas V Finałowej Gali Plebiscytu MediaTory – Studenckie Nagrody Dziennikarskiego, w Auditorium Maximum UJ w Krakowie w obecności ponad 1000 widzów i nominowanych dziennikarzy oraz przedstawicieli środowiska medialnego z całej Polski. W Plebiscycie MediaTory każdego roku studenci dziennikarstwa uczelni publicznych z całej Polski wskazują i nagradzają najważniejsze zjawiska w polskich mediach.
  • Siedem grzechów mediów Jak tak dalej pójdzie, to w mediach dziennikarzy zastąpią internetowi zarządcy contentu. Ale chyba nie chciałbym żyć w aż tak ciekawych czasach.
  • Globalny łącznik Na nic zda się walka z ubóstwem bez poparcia tej idei w społeczeństwie. Jak dzielić się wiedzą, która choć trudna i złożona, może dać nam poczucie siły i sprawczości? Należy zacząć od szkoły.

Idee

  • Kulturę tworzą naukowcy W naukach ścisłych mamy do czynienia z najłatwiejszym typem racjonalności, gdyż istnieją ustalone i w miarę jednoznaczne środki kontroli. W naukach humanistycznych jest o wiele trudniej, bo kryteria racjonalności są o wiele bardziej rozmyte, silniej ingerują w nie kryteria innego typu, np. estetyczne.
  • Nauka i religia w poszukiwaniu <i>Początku</i> W pierwszych setnych sekundy ustaliły się podstawowe prawa fizyczne naszego wszechświata: prawo grawitacji, ciążeń elektromagnetycznych, silne i słabe oddziaływania wewnątrzatomowe. Gdyby któreś z tych oddziaływań było o jedną setną większe albo mniejsze wszechświat by nie powstał. Jak wyjaśnić tę precyzję i dokładność już w pierwszych mikrochwilach stworzenia?
  • Nieznośna atrakcyjność nauki O ile nauka jest kwestią nieabsolutystycznej, przybliżonej i niedoskonałej, ale kumulującej się i coraz lepiej przystającej do „osnowy rzeczywistości” wiedzy, o tyle religia pozostaje, i to się nie zmieni, domeną irracjonalnej i niemożliwej do jakiejkolwiek weryfikacji ale za to absolutystycznej wiary.

Ludzie – książki – zdarzenia

  • Powinniśmy być razem w drodze do prawdy Filozoficzna propozycja Gianniego Vattimo stanowi szansę na przezwyciężenie polaryzującej i niszczącej siły, jaka istnieje zarówno w religii, jak i w myśleniu ateistycznym. Słabe myślenie może odsłonić swoje mocne oblicze.
  • Polityka jako sztuka niemożliwego – przypadki Václava Havla Havel wprowadził do języka polityki słowa: prawda, miłość, sumienie i moralność. Jego koncepcja była czasem przyjmowana wzruszeniem ramion, a jego samego narażała na zarzuty o pięknoduchostwo i marzycielstwo. Jednak to właśnie obserwacje z czasów działalności publicznej w największym stopniu zaważyły na uwzniośleniu „niepolityczności polityki”, czyli tego, co wyszydzano jako mesjanistyczny romantyzm.
  • Horyzont Václava Havla Chciałbym wierzyć, że doczekamy się kiedyś swojego Havla. I że jeśli się pojawi  będziemy potrafili docenić go za to, za co ceniliśmy zmarłego prezydenta Czech: że uparcie wskazywał horyzont odleglejszy niż nasze dziś i jutro.
  • Stracona szansa Książkę Romanowskiego można widzieć jako próbę zainicjowania debaty o środowisku Znaku i jego roli w budowaniu III RP. Trzeba jednak od razu dodać: punkt wyjścia do tej debaty jest radykalny, sprowadza się bowiem do oskarżenia tegoż właśnie środowiska o zdradę ideałów poprzedników  zdradę centrum.
  • Nasze humanistyczne labirynty Przy klasycznie spokojnej i współ-czującej książce Podrazy-Kwiatkowskiej czytelnik czuje się partnerem dialogu, czuje się – i jest! – mądrzejszy, bo mądrze współ-prowadzony.
  • Reportaż w płynnej nowoczesności W grudniowym numerze Znaku ukazał się tekst Anny Nasiłowskiej na temat twórczości Hanny Krall. Porusza on bardzo żywy i aktualny problem tzw. literatury faktu, stawiając jednak większy nacisk na fakt niż na literaturę.
  • Kabanos i metafizyka Pierwociny diagnoz, formułowanych dzisiaj przez socjologów i filozofów ponowoczesności, znaleźć można w korespondencji dwóch polskich pisarzy, którzy na co dzień bardziej niż z rozpasanym konsumpcjonizmem zmagali się z deficytem papieru.
  • Artysta wśród lekarzy Obdarzony niespotykaną intuicją ufundowaną na gruntownej wiedzy stawiał trafne diagnozy w sytuacjach, zdawało się nierozwiązywalnych. Sam odszedł niespodziewanie.

Stałe rubryki

  • Łza po Nowosielskim Blisko rok temu odszedł Jerzy Nowosielski – wielki mistrz sztuki sakralnej. Niestety, nie pozostawił po sobie uczniów. Trudno znaleźć artystów, którzy potrafiliby malować tak jak on w Wesołej czy w Tychach. Wszyscy wiemy, że sztuka sakralna przeżywa kryzys, jednakże niewielu uświadamia sobie, jak mało się temu przeciwdziała.

Inne

nr682

Ilustracja okładkowa: Joanna Rusinek