Nieraz świadomość, że uratowały dzieciom życie, nie zaciera dziecięcego uczucia żalu, że zostały opuszczone. Jedna z rozmówczyń przyznaje: „Moja mama wymyśliła scenariusz mojego ocalenia. Miałam dziewięć lat i wypełniłam go krok po kroku – przeżyłam. Dziś, po latach, myślę, że nie powinna była ratować tylko mnie. Powinna była raczej zrobić wszystko, byśmy ocalały obie. Sieroctwo naprawdę jest okrutne. Jest trudniejsze niż żydostwo”. W tych historiach zaskakuje zwyczajność w niezwyczajnych okolicznościach Zagłady. W wąskich skrytkach matki mocno tuliły dzieci. Przez wiele dni trwały w embrionalnej pozycji, głaszcząc i szepcząc im coś do ucha. Krystyna wspomina: „Komin był dość duży, zamaskowany, siedzieliśmy na szczebelkach, ja przytulona do mamy….