„Racje naukowe i problem zła – konkluduje George Minois – przez wieki będą to dwie rafy, o które rozbijać się będą uczucia wielu wiernych”. Francuski historyk utrzymuje, że „każda cywilizacja ma swych ateistów i swych wierzących”, ale jednocześnie podkreśla, że „dla zaistnienia niewiary jako elementu kultury” kluczowy jest przełom wieków XVII i XVIII, a więc początki oświecenia. Wówczas ateizm wychodzi na powierzchnię i zyskuje w Europie wyraźny głos. Historyk pokazuje, że ateizmów jest wiele: teoretyczny i praktyczny, intelektualny i plebejski, „wojujący” i obojętny. Po stuleciach sporu na linii wiara–niewiara dziś temperatura tych dyskusji mocno już wygasła; coraz większą rolę odgrywa podszyty…