Żychliński koncentruje się na wybranych autorach, dla których pytanie: „Jak działać fikcjami, by wyzwolić efekt prawdy?” jest zagadnieniem kluczowym w konstruowaniu narracji. Knausgård, Bolaño, Modiano, Zambra, Saunders, Sebald, Vila-Matas – nazwiska tworzące konstelację zainteresowań badacza, choć odmienne, jeśli chodzi o styl pisarski, świetnie oświetlają siebie nawzajem, a analizy ich dzieł tworzą spójny obraz zawiłych ścieżek, którymi podąża współczesna proza eksperymentalna. Niewątpliwie najciekawsze są jednak formułowane przez autora wnioski ogólne klasyfikujące omawiane zjawiska. Zdefiniowanie autofikcji jako „inscenizowania w przestrzeni fikcji literackiej własnej autobiografii, a następnie nadawanie jej mocy performatywnej”, tak jak…