Potosíjest książką o nieludzkiej eksploatacji zasobów, ziemi, ale przede wszystkim ciał. O niekończącym się wyzysku, któremu początek dali hiszpańscy kolonizatorzy i do którego przyłączali się kolejno wszyscy – górniczy baronowie, lokalni prezydenci, międzynarodowi spekulanci, CIA, wielkie korporacje i neoliberalni „mesjaniści”. Reporterski gest, z czego w pełni zdaje sobie sprawę Izagirre, także może ocierać się o rodzaj wyzysku i formę użycia. Ostatecznie zapadające się Cerro Rico z jego historią zaginionych albo zniszczonych ciał, zatrutą arsenem, kadmem, rtęcią, cynkiem i chromem krwią górników, pracą dzieci, gwałtami, przemocą, a przede wszystkim biedą to przecież materiał, który można dodatkowo użyć, tym razem jako…
Krytyk, judaista, literaturoznawca, doktorant Katedry Antropologii Literatury i Badań Kulturowych UJ. Wykładał w Instytucie Judaistyki UJ. Zajmuje się tożsamością żydowską w nowoczesności, a także związkami późnego kapitalizmu i depresji (w świetle literatury niepokoju późnej nowoczesności), o których przygotowuje książkę.
