Podejście autorki bardzo mnie zachęciło, przyznaję bowiem, że choć dostrzegam konieczność posthumanistycznej korekty naszego myślenia, to teorie posthumanistyczne prowokują mnie raczej do sceptycznych pytań niż do zachwytu. Tego rodzaju krytycyzm towarzyszy też Rogowskiej-Stangret: omawiając propozycje kolejnych filozofek, swobodnie zadaje ich dziełom pytania, co sprawia że książka pozwala rzeczywiście obcować z esejem, w którym czuć dynamiczną pracę myślenia. Analizując teksty Rosi Braidotti, Karen Barad, Natalie Jeremijenko, Vinciane Despret, Erin Manning i Michaela Mardera, autorka poszukuje perspektyw pozwalających nam z troską myśleć o rzeczywistości, w której sami jesteśmy zanurzeni. Mimo to są tu miejsca, które wydają mi…