Pierwsza Chantal, pisząc o upadającej cywilizacji chrześcijańskiej, wspomina z uznaniem o jej szlachetnych cechach: pojęciu osoby i przywiązaniu do idei prawdy. Druga Chantal tworzy przerażający katalog wartości tejże cywilizacji, na który składają się m.in. pochwała kolonizacji i wojny czy pogarda dla gejów i samotnych matek; zauważa też, że ostatnią próbą jej restytucji był faszyzm. Na jednej stronie stwierdza, że współczesna moralność stoi w „radykalnej opozycji” wobec moralności chrześcijańskiej, by na kolejnej (!) nazwać ją „neoewangeliczną”. Zaczynamy lekturę od katastroficznej diagnozy, że świat chrześcijański umarł i „nic nie zostało ocalone, nawet rzeczy najistotniejsze”. Kończymy z uwagą, że Christianitas – które narzucało całemu społeczeństwa pewien model życia…