„Gałganiarze zawsze razem”. Tak brzmiało zawołanie czworga przyjaciół z dzieciństwa: Zdenki, Kostii, Kalibana i Filipa. Ostatni z nich zginął, zbliża się rocznica tragicznego wypadku i jego żona Zuzanna zaprasza pozostałych troje na adaptację bajki pt. Grzybnia, którą napisał Filip. Tylko że „gałganiarze” wiodą już oddzielne życia. Łączy ich jedynie pamięć po przyjacielu, samotność doświadczenia żałoby. „Kostia słucha, a jakby nie słyszy” – stwierdza narrator i to zdanie można potraktować jako motto powieści, w której nikt tak naprawdę ze sobą nie rozmawia, a nawet jeśli dojdzie do spotkania, bohaterowie zdają się mówić każdy sobie albo wygłaszają w głowie niewypowiedziane na głos kwestie. To proza złożona z obrazów szaleństwa,…