Takie pytanie tylko z pozoru jest czysto retorycznym chwytem, bo teksty szwajcarskiej pisarki nie należą do łatwych w odbiorze, choć to nie język stawia tu opór. Zbudowane prostymi zdaniami, pozbawione literackich gier i słownych meandrów opowiadania ewokują często odpychające obrazy czy surrealistyczne wizje, takie jak w tekście otwierającym książkę, gdzie narratorkę budzi wepchnięty jej do ust język obcego mężczyzny. „Napada mnie ochota, żeby kupić sprzęt do nurkowania, rzucić harpunem w ośmiornicę i tłuc nią o skałę, aż rozmięknie” – konstatuje. Każdy z maksymalnie dwustronicowych tekstów mógłby posłużyć za opis scenografii do japońskiego thrillera, w którym groza kryje się za ascetyczną formą wyrazu. Bezpośredniość języka łączy się tu z przekazem, który zaskakuje i układa się…