Długo wstrzymywany przez cenzurę tekst ukazał się dopiero w 1946 r. Włączył się zatem nie tylko do latynoamerykańskiego cyklu „powieści o dyktatorze”, ale też w kontekst europejskich rozważań o możliwościach literatury wobec zła i przemocy wspieranych przez instytucje państwowe, ideologie totalitarne i wynalazki technologiczne. Upośledzony nędzarz zabija przez przypadek okrutnego pułkownika, przyjaciela Pana Prezydenta. Ten ostatni, choć zna prawdziwego sprawcę, wykorzystuje okazję, by oskarżyć i wygnać z kraju niewygodnego gen. Canalesa. Faworyt dyktatora, młody Miguel Cara de Ángel („piękny był i niecny jak sam Szatan”), zakochuje się nieoczekiwanie w córce generała. Miłość będzie toczyć walkę z korupcją…