Narracja opowieści jest dynamiczna i kalejdoskopowa, ponieważ przybliżane zagadnienia raz po raz pojawiają się w odmiennych kontekstach i są zilustrowane rozmowami czy scenami o różnej stylistyce i wadze. Układ książki jest mimo to klarowny – poruszone kwestie są zorganizowane wokół pór roku: lata i zimy. Autorka stara się budować wieloaspektowy obraz Finlandii, opowiada o muzyce, równości, architekturze czy charakterze Finów. Najchętniej eksploruje fińskie „obrzeża” i ciemną stronę nordyckiego dobrobytu, gdzie znajduje rzeczy godzące w pogodny wizerunek kraju. Na szczęście pesymistyczny wydźwięk przełamuje humorem i pozytywną ironią. Dużo mówi o szwedzkojęzycznej mniejszości oraz niełatwych stosunkach…