Hiszpański pisarz, podobnie jak zrobił to Didier Eribon w bestsellerowym Powrocie do Reims, poddaje badaniu swoją biografię, tj. własne żyjące ciało walczące z różnorodnymi formami władzy. Przeplata intymny dziennik wysoce teoretycznym i krytycznym wywodem, a tym samym praktykuje zupełnie inną – o wiele mniej zachowawczą niż dominująca w Polsce – kulturę naukową. Opisuje swoją tranzycję i przygotowanie do przeszczepu penisa, przemiany wywoływane przez przyjmowanie testosteronu, doświadczenia seksualne i miłosne, żałobę oraz relację z matką, gospodynią domową, której pewnego razu powiedział: „Jestem chłopakiem, a ty nie jesteś tego świadoma. Nie zamierzam nosić spódniczek, które mi kupujesz. (…) Nie chcę mówić jak dziewczyna. Nie chcę być zakochana…