Wartością nadrzędną wydaje się tutaj samo trwanie. Może to brzmieć jak paradoks: w końcu w wierszach Honek opowiada się przede wszystkim o odchodzeniu, żegnaniu, utracie, nieobecności. A jednak to trwanie – trwanie jako takie, jako przeciwieństwo wyczerpania i przemijania – wysuwa się w nich ostatecznie na plan pierwszy.
Zamieszczone obok dwa wiersze obrazki pochodzą z tomu Zimowanie (Poznań 2021), trzeciej książki poetyckiej Urszuli Honek. Cały zbiór składa się z takich drobnych utworów – jakby mikroopowiadań, szkiców czy zaczątków jakichś historii. Jest coś ujmującego w tym zaufaniu poetki do prostego…
