W telewizji leciało coś na kształt Czerwonego Kapturka, a ja bardzo lubiłem baśnie, więc siedziałem wpatrzony w ekran. Pamiętam przerażenie zrodzone tym seansem, ale i fascynację, jaką wywołał obraz wilka wychodzącego z ludzkiej skóry myśliwego. To było Towarzystwo wilków w reżyserii Neila Jordana, udana adaptacja opowiadania autorstwa Angeli Carter. Dziś, dzięki wspaniałemu przekładowi Magdy Heydel, mogę znów wejść w świat mrocznych fantazji brytyjskiej pisarki.

Piękna córka katazawiera większość opowiadań Carter, dając obraz twórczości pisarki obdarzonej błyskotliwym piórem, skłonnej do udanych stylizacji językowych. Co prawda najlepsze są te historie, które już znamy, lecz autorka wywraca je na drugą stronę i na tym polega siła jej pisarstwa. Carter inteligentnie używa popularnych toposów, korzystając z…