„Dało się słyszeć nietypowy pomruk grzmotu. Burza w zimie?”, „Podmuchy wiatru uderzały w szyby. A może to były detonacje?”. Bohaterom Wszystko na darmo Waltera Kempowskiego towarzyszy nieustanne niedowierzanie. Niemieccy mieszczanie i arystokraci z Prus Wschodnich nie potrafią przyjąć do wiadomości, że radziecki front jest tuż za płotem. Rozpad znanego świata, który przybliża się z każdym kolejnym rozdziałem, skutkuje paraliżem i niemocą. Niczym nieuzasadnione przekonanie o tym, że wojna nie dojdzie do domu, wprowadza życie von Globigów i ich sąsiadów w stan ciągłego zawieszenia.

Atmosferę schyłku, którą znamy z podobnych dramatów końca epoki, takich jak Lampart Lampedusy, wypełniają banalne czynności, rozpamiętywanie przeszłości, próby udawania, że nic się nie dzieje. Snujący się młody Peter – już nie dziecko, jeszcze nie dorosły –…