Jego słowa Bąk wziął sobie do serca i w Użyczeniu umysłu do plastycznej, trudnej do skategoryzowania materii eseju filmowego podchodzi z intelektualną swadą. Debiutujący pisarz – jako jeden z pierwszych w polskim filmoznawstwie – nie boi się uzupełniać „kunsztownego naczynia” własną refleksją, intuicją i temperamentem. Fascynuje go przedmiot badań, ale jeszcze bardziej intryguje go twórczy podmiot. Bo w świecie eseju filmowego przedmiot i podmiot, podobnie jak fakty i fikcja, są ze sobą nierozerwalnie splecione. W tym zakresie Bąk proponuje oryginalną kategorię „użyczenia umysłu”, w jakiej „autor [eseju] użycza umysłu widzowi i wpuszcza go do środka swojego procesu myślowego, który został uzewnętrzniony pod postacią filmu”. To tak, jakby autor pragnął poznać swoich bohaterów-reżyserów (Alana Berlinera, Jamesa…