Szukaj

Dziewczyna w ramie obrazu, Rembrandt

Dziewczyna w ramie obrazu, Rembrandt

Literatura

Dziennikarz, autor literackiego bloga „Wyliczanka”, kurator związanych z literaturą wydarzeń. Autor dwóch biografii: Tyle słońca. Anna Jantar. Biografia (2015) oraz Kwiatkowska. Żarty się skończyły (2019). Ostatnio wydał reportaż historyczny Pokój z widokiem. Lato 1939 (2019)

Zobacz wszystkie artykuły autora

Rodzinna Europa

Marcin Wilk

październik 2022

Jesienią 1994 r. na pierwszych stronach najważniejszych polskich dzienników pojawili się obok siebie holenderski malarz Rembrandt i prof. Lanckorońska. Zwłaszcza to drugie nazwisko budziło zainteresowanie.

Do świadomości publicznej Lanckorońska miała przeniknąć dopiero kilka lat później,…

Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich artykułów, e-wydań i archiwum

Pełny dostęp do wszystkich artykułów
Każdy nowy numer od razu w e-wydaniu
Archiwum numerów zawsze pod ręką

Rozpocznij prenumeratę

Masz już konto? Zaloguj się, aby kontynuuwać

Artykuł pojawił się w numerze: Co nam dają algorytmy?

Może Cię zainteresować

Surrealistyczna ilustracja przedstawia twarz z wieloma warstwami otwartych ust ułożonych jedno w drugie. W centralnej części widoczny jest język z wycinków gazetowych

Literatura

Akademia Pisarska: jak napisać dobry dialog?

Paweł Goźliński, abp Józef Życiński

Dobry dialog niemal nigdy nie rozgrywa się wyłącznie między rozmówcami. Nie jest tylko wymianą informacji, lecz starciem ukrytych intencji.

Fotografia. Portret kobiety (Kristina Kocan) na jednolitym, rozmytym tle. Ma włosy do ramion, i patrzy bezpośrednio w obiektyw. Ubrana jest w ciemny płaszcz lub marynarkę z dużym kołnierzem.

Literatura

Schronienie w drodze

Ilona Klimek-Gabryś

„Mieszkam wśród Możliwości – / Dom to od Prozy piękniejszy – / W Ścianach ma więcej Okien – / W Drzwi – także zasobniejszy” (tłum. T. Sławek) – pisała Emily Dickinson. Poezja jest takim domem możliwości – otwiera wciąż na nowe i pozwala pomyśleć niemożliwe.

Miłość w czasach postkolonializmu — ilustracja

Literatura

Miłość w czasach postkolonializmu

Edyta Zielińska-Dao Quy

Desai to autorka podejrzliwa wobec lakoniczności. Jej proza jest wielogłosowa, zmysłowa, a język tak gęsty, że chwilami wydaje się radośnie balansować na granicy grafomanii.

Dorastanie do władzy — ilustracja

Literatura

Dorastanie do władzy

Kamila Dzika-Jurek

Będąc w wieku takim jak Kathy czy Sally, można ją czytać jako historię o dorastaniu, która zawsze niesie ze sobą coś mrocznego, nierozpoznanego. W gruncie rzeczy wydaje się dorastaniem do upragnionej władzy nad swoimi przyszłymi dziećmi

Schowaj mnie w oku — ilustracja

Kultura i Sztuka

Schowaj mnie w oku

Karol Kleczka

Gdy jedna z bohaterek wchodzi w posiadanie konia – bardziej adekwatnie będzie powiedzieć, że zostaje przez niego wybrana na przyjaciółkę – daje mu na imię Gliff, co w Szkocji oznacza błysk, rzut oka.

Kolorowa ilustracja w pastelowych kolorach. Stylizowana ilustracja przedstawia scenę czuwania przy zmarłej osobie. W centrum obrazu widoczna jest postać leżąca na plecach w drewnianej trumnie ustawionej po przekątnej kadru. Postać ma krótkie rudawo‑pomarańczowe włosy i zamknięte oczy z widocznymi długimi rzęsami. Ubrana jest w białą koszulę, leży na jasnofioletowej poduszce. Z lewej strony nad trumną pochyla się druga postać z jasnymi, długimi włosami związanymi z tyłu kokardą. Ta postać zbliża twarz do czoła osoby w trumnie, jakby ją całowała. W tle widać liczne dekoracje i portrety świętych

Literatura

Co powinno się wydarzyć

Wojciech Engelking

To nie zostało pomyślane: że nie trzeba całować. Nie zostało pomyślane, iż z perspektywy zwłok – gdyby zwłoki mogły przyjąć jakąkolwiek perspektywę – złożony i niezłożony pocałunek jest taki sam, bo zwłoki istotnie nie rozważają, co się musi zdarzyć

Moi, Mistrzowie | Konrad Góra — ilustracja

Literatura

Moi, Mistrzowie | Konrad Góra

Wojciech Bonowicz

Poezja jako odkurzacz dmący w trąbkę? A dlaczego nie?!

Stodoła — ilustracja

Literatura

Stodoła

Krzysztof A. Zajas

Z belki pod dachem zwisał tłusty sznur zakończony hakiem, jego grot oblepiały kłaki świńskiej szczeciny. Pod nim leżało drewniane koryto z czterema uchwytami. Było wydrążone z jednego pnia wierzby, tak mi kiedyś wyjaśniał wujek Mietek. Obok koryta stało niebieskie emaliowane wiadro. Nachyliłem je do światła, było puste. Dokładnie wylizane z krwi