Wielu z nich pewnie książkę już czytało – w dostępnym dla siebie języku. I być może tej garstce by to wystarczyło. Niemniej w moim przekonaniu do rąk polskiego czytelnika trafia naprawdę dobry przekład. A przetłumaczyć tę książkę musiało być niezmiernie trudno – przede wszystkim ze względu na niebywałą inwencję autorów produkujących pojęcia. Uznanie należy się więc tłumaczom, których nazwisk na karcie tytułowej niestety nie poznajemy, ale też redaktorom książki. Wystarczy rzucić okiem na dostępne od 1988 r. w języku polskim dwa plateau, czyli „rozdziały” (Kłącze i, częściowo, Traktat o nomadologii), by zauważyć, że mamy do czynienia z tekstem świeższym, płynniejszym i jednocześnie przystępniejszym (jeśli w przypadku tej książki można w ogóle posługiwać się taką kategorią).

Oczywiście trafiają się pomysły translatorsko wątpliwe, jak np. posłużenie się terminem „trzpień” na oddanie tego, co Bogdan Banasiak w tłumaczonych wcześniej fragmentach określał mianem znacznie bardziej intuicyjnym – „korzeń palowy”. Nie powinno to natomiast zaburzać doświadczenia lektury. Czepialscy akademicy zauważą też z pewnością chociażby brak w pierwszym plateau wyróżnień w tekście, pojawiających się w oryginalnym wydaniu francuskim. Nie sądzę jednak, by poza bardzo zaawansowanymi badaniami naukowymi nad twórczością Deleuze’a i Guattariego były one rzeczywiście niezbędne.

Tysiąc plateau to drugi tom, po wspomnianym już Anty-Edypie, projektu pt. Kapitalizm i schizofrenia(informacja ta nie widnieje na polskiej okładce), stanowiącego filozoficzną reakcję na wydarzenie francuskiego maja 1968 r. – krytykę i przewartościowanie strukturalizmu. Praca napisana została wspólnie przez Gilles’a Deleuze’a (filozofa, któremu Michel Foucault wieścił nastanie ery jego imienia) oraz Félixa Guattariego (psychoanalityka, pracującego w eksperymentalnej…