Tak Frantz Fanon, lekarz, filozof i psychiatra z Martyniki, zarysowuje sytuację Murzyna z Antyli – i choć nazewnictwo może szokować, używa go z premedytacją, w celu pokazania kulturowego, wciąż żywego obrazu zniewolonego Czarnego. Dokonuje psychologicznej analizy osób z kompleksem niższości, nerwicami i fobiami, które muszą dopominać się o swoje człowieczeństwo. Pokazuje, że Czarny żyje w stanie ciągłej negacji tożsamości, jest zmuszony do stwarzania siebie na podstawie porównania, przez co nadal pozostaje niewolnikiem: wyglądu, stereotypów, uprzedzeń, przeszłości, Białego. Jednak najbardziej symptomatyczne jest dorastanie Czarnego w atmosferze chorobliwej ambiwalencji – z jednej strony bowiem próbuje wypracować swoją indywidualność, a z drugiej…