Po pierwsze, mimo zdecydowanie negatywnego stanowiska episkopatu Polski wobec tzw. konwencji antyprzemocowej i ustawy o in vitro (gdzie powoływano się na autorytet Jana Pawła II, strzegący życia i tradycyjnych wartości) doszło do przyjęcia nowego prawa. Po drugie, przy okazji wyborów prezydenckich byliśmy świadkami wyraźnej, ocierającej się o nawoływania o ekskomunikę, polaryzacji politycznych stanowisk wśród przedstawicieli Kościoła i wiernych. Powstaje pytanie, jak rozumieć te wystąpienia w kontekście religijnej misji Kościoła i uprawnionego wpływu na kształt życia publicznego. Po trzecie, okazało się, że głos zwierzchnika Kościoła katolickiego, apelującego o pomoc dla napływających do Europy uchodźców, może być w kręgach, które przedstawiają Polskę jako kraj głęboko katolicki, zupełnie bagatelizowany – episkopat był w tej sytuacji bardziej otwarty i wyrozumiały niż prawicowi politycy i publicyści. Ten fakt wydaje się rzucać nowe światło na relacje Kościoła i polskiej prawicy. Po czwarte, dużego tempa i rozgłosu nabrała akcja Świecka szkoła, która w zamyśle jej inicjatorów ma doprowadzić do zaprzestania finansowania lekcji religii z budżetu państwa. Wreszcie, po piąte, w roku 2015, na który przypada 50. rocznica zakończenia obrad II Soboru Watykańskiego, odbywa się kolejny synod ds. rodziny, a na gruncie społeczno-politycznym toczy…