Znamy to już z książek reporterskich o Rwandzie, Bliskim Wschodzie, Bałkanach czy Kaukazie: historie ludzi, lata po zawieszeniu broni kupujących pieczywo u mordercy swoich dzieci czy pracujących z kolegami, do których niegdyś strzelali, małych społeczności, gdzie wszyscy pamiętają kto, co, komu zrobił, ale milczą w imię pokoju lub ze strachu. Tyle że tym razem myśl, że to nas nie dotyczy, że to historia z odległej Afryki, a nawet jeśli z Europy, to z tych nieeuropejskich przecież krajów, chyba nie przywróci spokoju. Chyba, bo nawet w Londynie „Irlandczykami” często nazywa się wszystkich mieszkańców Irlandii Północnej, zarówno katolików-republikanów, jak i wzorowych protestantów-lojalistów, Brytyjczyków z Ulsteru. Bo „Irlandczycy” to „dzicy”, „oni”,…