Wyznaczona cezura czasowa, 1866–1939, nie jest przypadkowa. Kraków jako część Galicji stał się w latach 60. XIX w. beneficjentem reform austriackiej monarchii. Oznaczały one m.in. odejście od polityki centralizmu i germanizmu, ograniczającej rozwój Krakowa. Polskie elity uzyskały realną kontrolę nad całością kraju, co znalazło wyraz m.in. w autonomicznych organach władzy lokalnej. To z kolei zbiegło się z uzyskanym przez Żydów równouprawnieniem w 1867 r., dlatego elity, które decydowały o rozwoju Krakowa, tworzyli także jego żydowscy mieszkańcy. Znaczną część tomu stanowią artykuły poświęcone udziałowi Żydów w krakowskiej Radzie (np. tekst Łukasza Tomasza Sroki uwzględniający zagadnienia prawno-ustrojowe i Anny Jodłowiec-Dziedzic opisujący…
Krytyk, judaista, literaturoznawca, doktorant Katedry Antropologii Literatury i Badań Kulturowych UJ. Wykładał w Instytucie Judaistyki UJ. Zajmuje się tożsamością żydowską w nowoczesności, a także związkami późnego kapitalizmu i depresji (w świetle literatury niepokoju późnej nowoczesności), o których przygotowuje książkę.
