O Stryjeńskiej powstało już kilka tekstów, ale dopiero Angelika Kuźniak napisała książkę godną postaci. Biografia jej pióra jest jak kalejdoskop. Strona po stronie otrzymujemy fantastyczne obrazki. Mamy zatem wspaniały Kraków początku XX w. i sklep Lubańskiego, ojca Zofii, który wierzył, że koniec świata jest blisko. Mamy przebieranki Zosi za mężczyznę, a konkretnie: za Tadeusza, bo przecież kobietom studiować na Akademii Sztuk Pięknych w Monachium nie wolno było, a ona bardzo chciała. Mamy wreszcie i Karola, któremu Zocha rodzi dzieci i który najlepszym partnerem nie był, dlatego ona odejdzie. Mamy wszystko to i mamy wiele więcej. Bo i wojna, bo i książeczki do nabożeństw, macierzyństwo, flota, czyli pieniądze, które są albo i nie. Ot, życiowe sprawy. Solidny portret człowieka z krwi i…