Nieobojętność ta przekłada się – inaczej w każdym przypadku – na ich widoczność medialną, obecność komentatorską. Wywiadowani różnie myślą o swojej roli w społeczeństwie, o modelu zaangażowania, potrzebie wspólnoty, dziedzictwie PRL-u, bilansie transformacji. Inność prywatnych genealogii jest tu oczywistością – co zatem stanowi wspólny mianownik? Najkrócej mówiąc, te konkretnie osoby można było zagadnąć o to, czy czują się inteligentami i czy kategoria inteligencji pozostaje ich zdaniem operacyjnie potrzebna. Pisząc „operacyjnie”, mam na myśli nie tylko specjalistyczny dyskurs badawczy, lecz także język publicystyki, debaty społecznej, wreszcie – literatury zaangażowanej. Piotr Kulas dobrze zna dorobek i biografie swoich rozmówców, a horyzont problemowy wywiadów projektuje…