Nie wspomniałabym tego śledztwa, gdyby nie objaśniało wiele z charakteru książki Jankowicza – w podwójnym sensie. Bo po pierwsze, to opowieść o życiu, które upływa na krążeniu od książki do książki, z tym że plansza, którą przemierza pionek-czytelnik, to nie przekrój poprzeczny biblioteki, lecz przeciwnie – cały świat. A po drugie, że najwyraźniej czytanie i pisanie to sposób rozmowy ze światem, z innym, z sobą. Więcej: to wybór życia powodowanego wyobraźnią, zależnego od opowieści, czyniącej je zarazem intensywnym i kruchym. Innymi słowy: to wybór bycia Proteuszem z otwierającego książkę eseju. Czemu jednak uparcie nie zdradzam, iż Życie na poczytaniu …