Obok autorów uznanych za pierwszoligowych: Różewicza, Borowskiego, Andrzejewskiego, których niefikcjonalne świadectwa mają bezpośredni związek z biografią, wymieniani są pisarze kryminałów retro (Miłoszewski, Świerczek, Białkowski, Wolski) oraz prozaicy próbujący fetyszyzować relację kata i ofiary (jak Nurowska w Listach miłości), indoktrynować religijnie (Żukrowski w tomie Z kraju milczenia) lub manipulować faktami historycznymi (casus Alexsandra Czerskiego). Ze sporządzonego przez Buryłę kompendium literackich reprezentacji Zagłady wynika nieumiejętność zawiązywania niekonwencjonalnych fabuł, które wraz z autorskim idiomem pozwoliłyby pisarzom na konstruowanie miarodajnych sądów na temat holokaustowej rzeczywistości, odbiegającej od standardowych reguł etycznych. Za wzór stawiani są…