Do połowy lat 50. niewiele wskazywało, że Białoszewski objawi taki talent. Dość długo ulegał romantycznej i patriotycznej poetyce, a przemiana nastąpiła dopiero, gdy zrezygnował z obrazowych metafor – przerzucił się na średniowiecze, i tą właśnie drogą powrócił do nowoczesności. Obroty rzeczy redagował Artur Sandauer, potem robił to już sam Białoszewski. Widać wyraźnie, jak eliminował z kolejnych książek wiersze doraźnie realistyczne i miłosne. Zapiski z rzeczywistości znalazły swoje miejsce w prozach, o miłości nie wiemy prawie nic. Białoszewski świadomie zatem pokazywał się publiczności jako poeta ontologiczny, zainteresowany przede wszystkim samym byciem, „ja” i językiem. Szumy były pod kontrolą. Ujawniają one zaś wrażliwość poety na kwestie społeczne, zwłaszcza na…