Różnie bywało. Przez lata skupieni na innych sprawach, niezbyt inte­resowaliśmy się małymi księgar­niami. Te, niczym rzadkie gatunki roślin, zaczęły znikać jedna po dru­giej, aż stały się całkiem zagrożone. Coś zaczęło się zmieniać kilka lat temu. Powoli i nieśmiało. Małe księgarnie nigdy po nic się nie spieszyły. Nie pragnęły być cynicznymi graczami na bru­talnym rynku bestsellerowych roz­rywek. Nie chciały lub nie miały możliwości. Prowadzący je pasjo­naci, owszem, są bogaci i bezczelni, ale przeważnie tylko jeśli chodzi o miłość do książek i odwagę w sprowadzaniu niedostępnych nigdzie tytułów. Idealiści? Broń Boże! Raczej właściwi ludzie na właściwym miejscu. „Księgarnie to nie są sklepy z książkami czy punkty handlowe – mówi Anna Karczewska, akty­wistka, inicjatorka kolektywu sku­piającego małe księgarnie, autorka i redaktorka strony »Książki kupuję kameralnie«. – To insty­tucje kultury. Organizując wyda­rzenia okołoksiążkowe, animując lokalne społeczności i zarażając ludzi pasją czytania, odgrywają rolę nie mniejszą niż domu kultury czy biblioteki. Musimy to zaak­ceptować i redefiniować słowo »księgarnia«”. * Czym więc jest dzisiaj prawdziwa księgarnia? Szukam odpowiedzi, myśląc o swoich ulubionych: De Revolutionibus czy Lokatorze w Krakowie, o warszawskim Big Book Cafe, o berlińskim buch|bund, Książce dla Ciebie w Sopocie albo – moje ostatnie odkrycie – o Czer­wonym Atramencie z Płocka. Gdy do nich wchodzę, czuję się, jakbym odwiedzał serdecznych przyjaciół. Witają mnie dobrą kawą, zaska­kują nowościami, jednak rujnują moje skromne finanse, niszczą plan dnia….