Trwają także prace nad jej sfil­mowaniem. Skąd sukces powieści, w której – jak mógłby powiedzieć ktoś wyjątkowo złośliwy – główny bohater najwięcej uwagi poświęca zmywaniu naczyń? Okazuje się jednak, że Seiler doskonale wyczuł potrzeby dzisiejszych czytelników, oferując im utrzymaną w nieco nostalgicznym tonie opowieść o ucieczce od świata i poszukiwaniu wolności. Bohater powieści Ed Bendler, 24-letni student ger­manistyki ze wschodnioniemiec­kiego Halle, w chwili nagłego zała­mania postanawia „zdezerterować z życia” – jedzie na wyspę Hid­densee na Bałtyku, gdzie zatrudnia się jako pomywacz w miejscowej restauracji, której personel zło­żony jest z podobnych mu życio­wych rozbitków. Jednym z nich jest posiadający rosyjskie korzenie Aleksander Krusowicz, czyli tytu­łowy Kruso – duchowy opiekun wyspiarskiej komuny, z którym Ed wchodzi w dziwną relację, balansującą na granicy przyjaźni i konfrontacji.

Skrótowy opis nie zapowiada fajerwerków, o których wspomi­nają niemieccy krytycy, porównu­jący Kruso do Czarodziejskiej góry. To oczywiście analogia nieco na wyrost, choć nie ulega wątpliwości, że powieść Seilera jest ponad­przeciętna. O jej wartości decy­dują niuanse. Choćby poetyckie doświadczenie Seilera, który opisy hiperrealistycznych, odbieranych wszystkimi zmysłami szczegółów potrafi połączyć z oniryczną, sur­realistyczną wręcz atmosferą. Nie­bagatelną rolę odgrywają kultu­rowe odniesienia – choćby do uto­pijnej Wyspy Huxleya i, rzecz jasna, Robisona Crusoe czy wspomnia­nego Mannowskiego arcydzieła, z którym Kruso zestawiane jest nie bez powodu (to poniekąd rewers Czarodziejskiej góry – z wyspą Hid­densee zamiast alpejskiego Davos, z powieściowymi…