Autor ukazuje nienowe zresztą metody wykorzystania psychoanalizy w badaniach literackich, użycia do krytycznoliterackich poczynań narzędzi Freuda, Lacana czy Žižka i uczynienia z krytyki literackiej bądź w ogóle z literaturoznawstwa „wsłuchiwania się” w tekst. Przy czym podejście do tego, co / kto jest tekstem, mogą być różne; niezmienne jest jedno: analityczny model lektury. W pierwszej części książki Matuszek prezentuje teoretyczny projekt, posługuje się narzędziami krytyki lacanowskiej w wydaniu samego Lacana, ale też np. Potkańskiego: w ramach dyskursu psychoanalizy rozpatruje zagadnienie rewolucji, lęku, doświadczenia traumatycznego. Freudyzm i lacanizm, już od lat zaprzęgnięte w machinę interpretacji czy włożone do podręcznej skrzynki z narzędziami…
Dr literaturoznawstwa, filolożka, kulturoznawczyni, krytyczka literacka. Asystentka w Katedrze Teorii Literatury na Wydziale Polonistyki UJ. Autorka książki Defekty. Literackie auto/pato/grafie – szkice (2016). Tłumaczka współczesnej literatury ukraińskiej.
