W satyrze Jana Szpotańskiego Cisi i gęgaczez 1964 r. zostaje on przedstawiony jako prezydent gęgaczy (opozycjonistów). Podczas jednej z wizyt w Londynie w latach 80. otrzymuje od Edwarda Raczyńskiego, prezydenta RP na uchodźstwie, propozycję bycia jego następcą. Z figurą prezydenta utożsamia go również Łukasz Garbal, autor pierwszej monograficznej biografii kluczowego aktora oporu wobec porządku komunistycznego. Trafnie opisuje jego otwarte, koncyliacyjne działania nastawione na budowanie inkluzywnego środowiska niezależnej aktywności społecznej, kulturalnej i politycznej oraz uzyskany w ten sposób autorytet wśród różnych (czasami wrogich) kręgów opozycji. Figura prezydenta klarownie łączy się z formułą „jeden z ostatnich polskich inteligentów”, często wykorzystywaną do opisu Lipskiego. Pracował na…