Chodzi o tłusty brud, pot i krew, mdły odór ciał, ohydny smród baraków, czyli wstyd, upokorzenie i wstręt Zagłady w utworach autora Pożegnania z Marią. Wolski bada posttraumatyczne doświadczenia obozu u Borowskiego przez pryzmat antropologii codzienności, ukazując figuratywny i somatyczny wstręt obecny w literackich reprezentacjach Zagłady, nie zawsze przebijający przez ich etyczną powierzchnię. Badacz analizuje bowiem, „jak symulakryzująca życie nowoczesność – i jej zapis u Borowskiego – funkcjonowała na co dzień” w rzeczywistości niecodziennej, pomiędzy sytuacjami granicznymi i dwoma światami: „górnym”, nowoczesnym, a także „dolnym”, rynsztokowym….
Dr literaturoznawstwa, krytyczka literacka, redaktorka i edytorka. Autorka monografii Matki i córki. Relacje rodzinne i artystyczne w autobiografiach kobiet po 1989 roku. Współredaktorka monografii: Polityki relacji w literaturze kobiet po 1945 roku oraz Po Czarnobylu:...
