Grzegorz Strumyk to prozaik, poeta, plastyk, fotografik. Wydał osiem tomów prozy: Zagłada fasoli (Łódź 1992), Kino-lino (Warszawa 1995), Podobrazie (Łódź 1997), Łzy (Warszawa 2000), Patrzeć i patrzeć (Kraków 2002), Pigment (Wałbrzych 2002), Nierozpoznani (Szczecin 2008), Kra (Szczecin 2016), oraz tomiki wierszy: Bezspojrzenie (Łódź 1994), Le Rutki (Łódź 2009), Re_Le Rutki(Szczecin 2010). Publikował m.in w „Twórczości”, „Frazie”, „Nowym Nurcie”, „eleWatorze”, „Sycynie” oraz „Studium”. Mieszka w Łodzi. W najnowszym opowiadaniu pisze tak: „Szli asfaltem, piaskiem pokrywającym asfalt, łataniną asfaltu i betonu, wreszcie piaskiem i piaskiem przemieszanym z brązowym igliwiem sosen, granatową mokrą drogą. O zmierzchu słabnącym wzrokiem wyraźnie obejmował najbliższe oczu szczegóły. Wolał patrzeć w dół, widząc tylko kątem oka otaczającą znaną przestrzeń rozciągniętą od domów na krańcu…