Tymczasem autorzy znani już z Serii „Zakopiańska” decydują się na tę metaforę i konsekwentnie za nią podążają. Szpilka i Mazik prowadzą tekstowy dwugłos i opowiadają o Krupówkach rozumianych w kategorii wydarzeniowości. Przyjęcie takiej perspektywy sprawia, że nie sposób prowadzić chronologicznej narracji. Autorzy więc dialogują ze sobą, zmieniając punkt widzenia, czasem się spotykają, innym razem rozmijają. Wyznaczają co prawda początek najważniejszej zakopiańskiej ulicy, datowany na 1870 r., lecz traktują go raczej w kategoriach symbolicznych. To moment połączenia ścieżką, której przebieg do dziś nie został dokładnie odtworzony, Nawsia (okolic Starego Kościoła) z przemysłowymi Kuźnicami. Szpilka i Mazik znakomicie pokazują, że nasze utyskiwania dotyczące Krupówek nie są nowe,…