Zredagowany przez Joannę Kornaś-Warwas i Andrzeja Zawadzkiego tom uzupełnia więc w polskiej bibliografii potężna lukę. Po pierwsze, dowiadujemy się sporo o filozofii Noiki: jego interpretacji heglizmu i sporze z Ottem Pöggelerem, ontologii skupionej wokół rumuńskiego przyimka întru(oznaczającego zarazem „w” i „ku”), a także o historycznych przemianach kultury europejskiej, uporządkowanych w oparciu o charakterystykę części mowy. Po drugie, tom pozwala się zapoznać z kluczowymi wydarzeniami z biografii filozofa. Noika słynie z tego, że na przełomie lat 60. i 70. „zbudował” prywatną szkołę filozoficzną, przez którą przeszła elita intelektualna demokratycznej Rumunii. Było to możliwe, ponieważ – w przeciwieństwie do Ionesco, Ciorana czy Eliadego – po II wojnie światowej…