Dlaczego używam słowa „przekład”? Gdyż relacja autor–dzieło–tłumacz wymaga z perspektywy tej książki kilku znaczących przemieszczeń. Tłumacz nie kryje się w niej za plecami autora, nie gra w podchody, nie próbuje przepoczwarzenia. Po obu stronach czułej membrany sensu Jarniewicz widzi dwie osoby, pilnie łowiące jej drgania. Kto tutaj rządzi? Persona pierwsza czy druga? Pytając w ten sposób, zapominamy, że tak naprawdę całym układem zawiaduje język i jego muzyczność. Innymi słowy, daje się nam tu teorię falową, nie korpuskularną. Tekst to pole drgań, które za każdym razem od nowa projektuje – i oddaje – autor (Nie znacie tego? Przypomnijcie sobie, jak nowe odmianki polszczyzny wymyślał Boy, jak robią to bohaterowie tomu). Tłumacz też jest…