Monika Stępień odtwarza wizerunek powojennego miasta wyłaniający się z 60 żydowskich tekstów literatury dokumentu osobistego. Przywołuje m.in. historie Ryszarda Horowitza, Janiny Katz, Romy Ligockiej, Joanny Ronikier-Olczak, Romana Polańskiego. Próby powrotu ocalałych do codzienności nie należały do łatwych. Najbliżsi nie żyli, a ci, którzy się uratowali, zmagali się z własnym ocaleniem, pozbawieni dawnych mieszkań, rzeczy, żydowskiego sąsiedztwa, często Boga. Stępień patrzy na walkę ocalałych o zwykłe życie z empatią. Nie ocenia. Zarazem w obrazach żydowskich matek, ich rodzin odsłania okrutne następstwa Zagłady. Najciekawsza pozostaje perspektywa dzieci – obserwujących, przysłuchujących się…
Redaktorka miesięcznika „Znak”, socjolożka, absolwentka MISH UJ. Przez rok studiowała na rzymskim uniwersytecie La Sapienza. Stypendystka Fulbrighta, laureatka grantu badawczego Narodowego Centrum Nauki. Napisała rozprawę doktorską Upamiętnianie społeczności żydowskich w byłych sztetlach we współczesnej Polsce....
