Życie Makuszyńskiego podzieliły dwie ery – ta przed totalitaryzmami, kiedy można było się śmiać, oraz ta, którą rządzili nadęci wodzowie. Jego losem po wojnie miało być przemilczenie. Nie wystarczyła zmiana Wilna na Pułtusk czy inne retusze wydawnicze. Kornel był wrogi nie dlatego, że sympatyzował z endecją, ale dlatego, że potrafił patrzeć z dystansu – jego żart nie był zwykle bez­litosny, ale podszyty smutkiem i akceptacją życia. To zarzucano mu przed wojną – nawet w złym człowieku widział okruchy dobra, a jego twórczość ksenofobiczna nie nadawała się do propagandy, bo była zbyt groteskowa, niczym biały Murzyn przed­wojennego Gombrowicza (podobnie jak sympatia do endecji, pamiętajmy jednak, że nie ślepa, miał swoje poglądy, oddając np. kobietom…