Odeszła?… Rozwiane wiatrem dalekie ręce, palce, paznokcie, koniec, powietrze… Koniec? Elżbieta wierzyła w duchowość przenoszoną drogą kultury międzyludzkiej. A także w bezinteresowność jako źródło i fundament humanizmu. Nieskończoność się o nią upomniała, Jej dzieło pozostało w horyzoncie ludzkiej historii. Była skromna? Raczej zbyt dumna, aby się pojawiać w „nie swoim towarzystwie”. Unikała targowiska próżności, orderów, blichtru jubileuszów. Drugą stroną powagi, pracowitości, samodyscypliny był Jej wyrafinowany humor: „Kto się spóźnia, nie myśli precyzyjnie; kto przychodzi punktualnie, sam jest sobie winien”. Ceniła rozumność, ale wiedziała, że człowiek nie jest zdolny zapanować nad…