Lekarz – to piękny zawód i szlachetne powołanie. Andrzej Szczeklik realizował oba aspekty swojej profesji. Jego osiągnięcia naukowe na polu badań medycznych są dla zwykłego śmiertelnika nie do wyobrażenia – możemy jedynie przyjąć do wiadomości, że napisał przeszło sześćset pięćdziesiąt prac naukowych, stając się najczęściej cytowanym polskim uczonym. Kontynuował rodzinną tradycję jako autor podręczników dla studentów medycyny. Doprowadził do przywrócenia wydziału medycyny Uniwersytetowi Jagiellońskiemu, był tego uniwersytetu prorektorem, przez lata kierował Drugą Kliniką Chorób Wewnętrznych, którą stworzył od podstaw jako oddział nie tylko wspaniale wyposażony, ale i niezwykły. Na słynnym białym fortepianie w jednej z sal koncertowali dla chorych zaprzyjaźnieni z profesorem artyści, występowała Piwnica pod Baranami, odbywały się wieczory poetyckie. Osiągnięcia profesora Szczeklika w dziedzinie medycyny zostały uhonorowane „polskim Noblem”, czyli prestiżową Nagrodą Fundacji Nauki Polskiej. Przede wszystkim jednak był Andrzej Szczeklik lekarzem bez reszty oddanym pacjentom. Potrafił znaleźć czas i poświęcić uwagę każdemu choremu, nawiązywał kontakt z człowiekiem, ciepły…