Wśród „eksponatów” Brooke-Hitchinga znajdują się fantazje doskonale znane – od Atlantydy aż po Eldorado (jeden z rozdziałów poświęcony jest bliskiej nam geograficznie Winecie, położonej rzekomo u ujścia Odry do Bałtyku), jednak większość fikcyjnych lądów to zmyślenia dużo bardziej tajemnicze. Są wśród nich wyspy (ich istnienie było zawsze najtrudniejsze do potwierdzenia), morza, rzeki, miasta, góry, cieśniny, krainy, a nawet morskie potwory i fantastyczne plemiona. Niektóre z nich istniały na mapach jeszcze do niedawna – choćby wyspa Sandy na Morzu Koralowym (obecna na mapach do 2012 r.) czy Bermeja, wysepka mająca się znajdować na wodach Zatoki Meksykańskiej niedaleko Jukatanu. Kiedy podjęta w 2009 r. ekspedycja naukowa nie potwierdziła jej istnienia (co pomogłoby Meksykowi w wyścigu z USA o roponośne morskie tereny), pojawiły się nawet podejrzenia, że za „zniknięciem” wyspy stoi pilnujące amerykańskich interesów CIA. Brooke-Hitching drobiazgowo analizuje przyczyny fantomowej obecności opisywanych miejsc. Najczęściej wynikała ona z nieposkromionej fantazji autorów sprzed wieków, raczej wymyślających kształt świata niż oddających ówczesny stan wiedzy geograficznej. Czerpali oni obficie z mitologii, wierzeń i religijnych dogmatów. Przedstawiciele kolejnych pokoleń kartografów byli zaś zbyt leniwi, by sprawdzać wiarygodność dzieł poprzedników, lub za mało odważni, by wymazać z map zakorzenione w masowej wyobraźni twory. Do tego dochodzą pomyłki techniczne – złudzenia wzrokowe, brak precyzji, wadliwe działanie systemów pomiarowych lub ich słaba jakość – a także praktyki, które są wciąż obecne w kartograficznych środowiskach, mianowicie umyślne fałszowanie map (niektórzy autorzy umieszczają…