Albowiem autor, choć sędzia, był także muzykiem – i myślało mu się w pisaniu formą symfoniczną. Czym charakteryzuje się pisarska symfonika bawarska? Weźmy zdania: „Żadna historia w rzeczywistości nigdy się nie kończy (…) każda jest tylko cząstką większej historii i składa się z opowiadanych i przemilczanych mniejszych historii. A w każdej z nich (…) opowiada się bezsłownie także wszystkie cienie innych”. Wbrew pozorom, nie jest to fragment ostatniej, lecz debiutanckiej powieści, która – podobnie jak kolejne książki autora – mogłaby być jego testamentem. Prozatorskie dzieci Rosendorfera wyszły z jego głowy w pełnym rynsztunku żartu, paradoksu, ironii i głębszego znaczenia, by sparafrazować tytuł…