Ludzkiej, czyli tej, która jest dostępna nie tylko naukowcom, ale i zwykłym śmiertelnikom. Jak wiadomo, od parudziesięciu już lat drogi humanistyki i nauki, doświadczenia natury i wiedzy o niej zaczęły się rozchodzić. Zbliżają się do siebie jednak dzięki coraz większej chęci rozumienia nauki, która zwycięża walkę o wyobraźnię także dzięki świetnym popularyzatorom i mediom pozwalającym zobaczyć przyrodę na co dzień niedostępną. Pucek wybiera inną taktykę: pisze z perspektywy całkowicie anarchronicznej, a naturę traktuje jak archiwum, nie tak znów różne od archiwum metafizyki, w którym także porusza się biegle. Siedzibą tych archiwów jest jego zagubiona w lesie chatka, on zaś, z dala od współczesnego świata – jako…